1Pieśń psalmu samego Dawida. (2) Gotowe jest serce moje, Boże! śpiewać i wysławiać cię będę, także i chwała moja. 2Ocućże się lutnio i harfo! gdy na świtaniu powstaję. 3Wysławiać cię będę między ludźmi, Panie! a będęć śpiewał między narodami. 4Albowiem większe jest nad niebiosa miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja. 5Wywyszże się nad niebiosa, o Boże! a nad wszystkę ziemię chwała twoja.

6Niech będą wybawieni umiłowami twoi; zachowajże ich prawicą swoją, a wysłuchaj mię. 7Bóg mówił przez świętobliwość swoję; dlatego się weselić będę, że rozdzielę Sychem, a dolinę Sukkot rozmierzę. 8Mojeć jest Galaad, mój i Manases, a Efraim mocą głowy mojej, Juda zakonodawca mój. 9Moab jest miednicą do umywania mego, na Edoma porzucę obuwie moje: przeciwko Filistynom trąbić będę. 10Któż mię zaprowadzi do miasta obronnego? Któż mię przywiedzie aż do ziemi edomskiej?

11Izali nie ty, o Boże! któryś nas był odrzucił, a nie wychodziłeś, o Boże! z wojskami naszemi? 12Dajże nam pomoc z ucisku; albowiem omylna jest pomoc ludzka. 13W Bogu sobie mężnie poczynać będziemy, a on podepcze nieprzyjaciół naszych.