1Psalm Dawidowy ku przypominaniu. (2) Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. 2Albowiem strzały twoje utknęły we mnie, a ręka twoja dolega mię. 3Niemasz nic całego w ciele mojem dla rozgniewania twego; niemasz odpoczynku kościom moim dla grzechu mojego. 4Bo nieprawości moje przycisnęły głowę moję; jako brzemię ciężkie obciążyły mię. 5Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego. 6Skurczyłem się, i skrzywiłem się bardzo, na każdy dzień w żałobie chodzę. 7Albowiem wnętrzności moje pełne są brzydkości, a nie masz nic całego w ciele mojem. 8Zemdlałem, i startym jest bardzo, ryczę dla trwogi serca mego. 9Panie! przed tobą jest wszystka żądość moja, a wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte. 10Serce moje skacze; opuściła mię siła moja, a jasności oczów moich nie masz przy mnie.

11Którzy mię miłują, i przyjaciele moi, stronią od ran moich, a powinowaci moi z daleka stoją. 12I zastawili sidła ci, którzy szukają duszy mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali. 13Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera. 14I stałem się jako człowiek, który nic nie słyszy, i niema odporu w ustach swoich. 15Albowiem na cię, Panie! oczekuję; ty za mię odpowiesz, Panie, Boże mój! 16Bom rzekł: Niechaj się nie cieszą ze mnie; gdyby szwankowała noga moja, niechaj się hardzie nie podnoszą przeciwko mnie. 17Bom ja upadku bliski, a boleść moja zawżdy jest przedemną. 18Owszem, nieprawość moję wyznaję, a frasuję się dla grzechu mojego. 19Ale nieprzyjaciele moi weselą się, zmacniają się, i rozmnażają się ci, którzy mię nienawidzą bez przyczyny: 20A oddawając mi złem za dobre sprzeciwiają mi się, przeto, że naśladuję tego, co jest dobrego. 21Nie opuszczajże mię, Panie, Boże mój! nie oddalajże się odemnie. 22Pośpiesz na ratunek mój, Panie zbawienia mego!