1Przedniejszemu śpiewakowi o niemej gołębicy, na miejscach odległych, złoty psalm Dawidowy, gdy go w Gat Filistynowie pojmali. (2) Zmiłuj się nademną, o Boże!, bo mię chce pochłonąć człowiek; każdego dnia walcząc trapi mię. 2Chcą mię połknąć nieprzyjaciele moi na każdy dzień; zaprawdęć wiele jest walczących przeciwko mnie, o Najwyższy! 3Któregokolwiek mię dnia strach ogarnia, ja w tobie ufam. 4Boga wysławiać będę dla słowa jego; w Bogu nadzieję będę miał, ani się będę bał, żeby mi co ciało uczynić mogło. 5Przez cały dzień słowa moje wykręcają, a przeciwko mnie są wszystkie myśli ich, na złe. 6Zbierają się, i ukrywają się, i ślad mój upatrują, czyhając na duszę moję. 7Izali za nieprawość pomsty ujdą? strąć te narody, o Boże! w popędliwości twojej. 8Tyś tułanie moje policzył; zbierzże też łzy moje w wiadro twe; izaż nie są spisane w księgach twoich? 9Tedy się nazad cofną nieprzyjaciele moi, któregokolwiek dnia zawołam; bo to wiem, iż Bóg jest ze mną. 10Boga wysławiać będę z słowa; Pana chwalić będę z słowa jego. 11W Bogu mam nadzieję, nie będę się bał, aby mi co miał uczynić człowiek. 12Tobiem, o Boże! śluby uczynił; przetoż też tobie chwały oddam. 13Albowiemeś wyrwał duszę moję od śmierci, a nogi moje od upadku, abym statecznie chodził przed obliczem Bożem w światłości żyjących.